My geheue is nie meer so goed nie, maar was dit nie Jan of Koos die Groenteman wat al klingelinge deur die straat gestap het met hulle groente nie? En kon mens nie vir ‘n oulap ‘n lemoentjie en vir ‘n sikspens ‘n pampoentjie kry nie?  Nou ja, iemand het gevra ek moet vertel wat maak ek op Nuweland en by die Rittelfees. 

Ek smous.  Vir ‘n oulap en ‘n sikspens.  Ek werk vir brood en smous vir jam.   Op Nuweland smous ek darem nie met groente nie, maar met rugby ondersteunersware.  Ander vrouens doen die dame ding en smous met  tupperware, grimering, parfuum, juwele en ‘n menigte ander goed.  Ek is egter nie die teepartytjie tipe nie en ek geniet my smousery baie meer as enige stywe teestorie.  Dit is net die lyf wat nou stadig begin vra dat ek so bietjie briek moet aandraai.   Dit is nou nie asof ek net winkel oopsluit en kasregister aanskakel nie.  Wanneer ek in die oggend by my “winkel” opdaag, staar ‘n leë stuk grond vir my en ek moet dak maak en uitpak en soms keer dat die wind en die weer nie my “winkel” versprei na die uithoeke van die aarde nie.  Soms is dit vet pret, soms is dit ‘n erge frustrasie en soms, soos op Vredendal, smaak dit my ek sit neffens die hel.  Maar keer of keer slaan ek maar weer die tydelike winkel op.  Ek kan net nie soos die tipiese Nuweland smous loop en “hats, caps, flags” skree nie.  Of die mense kom kuier by my by my stalletjie en ondersteun my daar of niks.

Ek doen die smouserystorie nou al vir sewe jaar.  Die hantering van die store en aankope van die voorraad is deel van my kantoorwerk as persoonlike assistent.  Die man waarvoor ek werk, het ‘n groepie smouse waarvoor hy op voorskotbasis voorraad voorsien omdat hulle nie die kapitaal het om groot hoeveelhede voorraad te dra nie.   Dit is waar ek inkom in my formele werk – ek hanteer daardie uitreikings en terugontvangs en dit raak rof wanneer daar naweke agtermekaar rugby op Nuweland is.  Omdat ek daar moes wees om ogie te hou, het ek toe self ‘n stalletjie opgeslaan en begin smous.  En dit geniet.  Ek kuier en gesels die hele dag – as dit nie besig is nie.  En ek leer baie uit die “universiteit van die lewe”. 

By die Rittelfees is die Bulle aanhangers my beste ondersteuners.  Hierdie jaar het die WP ondersteuners halstarrig by hulle span gestaan en ek het te min WP goed uitgeneem fees toe.  Springbok ondersteuners is baie warm en koud.  Ek het die week voor die Wêreldbeker eindstryd hard verkoop aan Springbok truie wat ek twee maande terug al gekry het en aangebied het teen ‘n baie kompeterende prys.  Ek was simpel om die goed nog steeds teen ‘n goeie prys te verkoop.   Maar dan kon ek nog nooit mense wat my ondersteun “rook” nie.  

Ek sal sekerlik volgende jaar weer op Nuweland wees.  Miskien loop jy my nog die jaar raak op ‘n ander fees.  Ek soek plek om die Wêreldbeker Kampioene ware wat uitgegee gaan word te smous.   Ek het die sketse gesien.  Die goed is besonders mooi en iets om te hou as aandenking.   Anderdag wys ek ‘n bietjie.