So met die kykery na almal se foto’s uit hulle kleintyd het ek weer gedink aan hoe anders en eenvoudig ons kinderdae was. Ons was ongekompliseerde kinders wat gelag en gespeel het nog regtig dom was toe ons skool toe gegeaan het. Gits, ek was reeds ‘n volwasse vrou toe ons TV uitsendings gekry het – met ‘n toetsbeeld in die middag en ‘n vlaggie wat wapper aan die einde van die uitsending!
Op die foto is ek en my oudste broer, Aart, en ons bure van destyds se twee dogters, Brenda en Lolla. Aart sit voor en ek sit regs agter. Die houtkrat waarin ons sit was ons kar. In daardie kar het ons ver paaie gery. Aart het bestuur, want al was hy die kleinste, was hy die man. In ons klein wêreldjie op Rietfonteinromery het vrouens nie bestuur nie.
Ek en Aart het kort nadat ons Walvisbaai toe getrek het, vir ons ‘n tok-tokkie boerdery begin. Natuurlik tot ergernis van my ma. Daardie goggas het aanmekaar uit die kartondose probeer klim, die sand wat ons in die “plase” gesit het vir die tok-tokkies was die huis vol en die goed stink, maar sy het ons gelos om te speel. Ek kan egter nie onthou wat op die einde van ons plase geword het nie. Dit was seker deur ‘n “natuurramp” op twee bene uitgewis…
Ons kon ure buite speel met ons karretjies en plastiese plaasdiertjies. Ons het paaie gebou en “lyndrade” gespan met vuurhoutjies en wol. Ons het huise en plaasgeboue en krale gebou uit al wat ‘n stukkie afval was. My ma het sulke dae nie van ons geweet nie.
Dit was ook vir ons as kinders ‘n voorreg om in die parkie te kon gaan speel en ons het elke dag gevra en ons ma het elke dag ja gesê. Dit was daardie jare nog veilig vir kinders om buite te speel en die parkie was reg oorkant die huis. In daardie dae was die parke nog die dorp se trots en die swaaie, gly- en wipplanke is goed onderhou. Daar het elke dag kinderlaggies in daardie parkie weerklink.
Ek het mooi herinneringe van my kinderdae. Ek wens so dat daar nie Sheldeans en Michaela’s hoef te wees nie. En ek wens die parke word weer vol kinders wat weet hoe om te speel – sonder om ‘n selfoon in een hand vas te hou….
Kommentaar