Twee Stukke Silwer en Bietjie van ‘n Stil Tyd

Ek het jare terug ‘n kollega gehad wat muntstukke versamel het.  Hy het vir my twee randstukke van mindere waarde gegee – sommer net omdat hy ekstra gehad het.  Dit is ‘n 1966 met Jan van Riebeeck en die 1967 met Verwoerd agterop.  Op die prent hier langsaan is die twee muntstukke langs ‘n R5 muntstuk.  Verbeel jou so 10  van die randstukke in jou beursie… behalwe dat die goed nogal groot is, het dit ‘n bietjie van ‘n blikkerige klank.  Ek het gaan rondkrap in wye w van w en het gesien dat die munte verkoop word vir tussen R45 en R72.  Ek bêre myne maar weer in die geldsakkie mooi toegedraai in sneesdoekies.  Dit is vir my kinders vir eendag.  Vir ‘n “keepsake”.  Nie omdat dit enige regte waarde het nie.  Miskien kan hulle interresante sleutelhouers daarvan laat maak.  Het julle enige sulke nuttelose bêregoed wat so nou en dan uitgepak, bekyk, blinkgevryf en weer gebêre word?  Nie iets met noodwendige materiële waarde nie, maar wat tog ‘n storie of ‘n emosionele waarde het?  Vertel bietjie… sommer hieronder of tag jouself

Dit gaan beslis deur die dag stil raak hier op die kissie.  Ek begin môre by my nuwe werkgewer en daar is opleiding en baie ander bedrywighede wat voorlê.  In die normale loop van my dag gaan ek min by die internet uitkom en min regtig agter my tafel sit – ek gaan op die pad wees om my paneel te ondersteun.  Ek sal wel gereeld saans kom loer – miskien aan die stil kan, maar ek sal nog saamlees en soveel ek kan saamgesels.  Ek het mos rook vir blog geruil; ‘n baie gesonder verslawing!  Aangename week en vir die wat maak soos die Amerikaners maak… alles wat mooi is op die 4 Julie vieringe!

Bon Voyage…

Ek het die Stellenberg Meisieskoor se afskeidskonsert in die Hugo Lambrechts-ouditorium bygewoon.  Ek was meegevoer en het vir ‘n uur net vergeet van alles wat pla en die meisies toegelaat om my op ‘n meesterlike musikale reis te neem.    Die koor is tans 2de op die wêreldranglys in die kategorie Kinder- en Jeugkore!Die koor verdien die titels wat hulle reeds verower het en ek wens hulle alles van die beste toe in Graz by die Wêreld Koorspele.

Bon Voyage, meisies, gaan wys weer vir die wêreld dat nie net die beste wyne uit die Kaap uit kom nie.  Anja, geniet elke oomblik!

 

Voortydig Vaarwel

Dit was net ‘n paar maande terug dat ek met Awie Brand begin korrespondeer het toe ek toestemming gevra het om foto’s deur hom op my blog te gebruik in Blomme by Springbok.  Die naweek is hy in sy restaurant op Walvisbaai vermoor. 

Awie was vir 30 jaar aan die Namib Times verbonde, eers as joernalis en later as redakteur.  Hy het maar onlangs afgetree en Die Restaurant geopen.  Dit is snaaks dat dit so ver is en tog so naby voel.  Ek wou Awie die naweek op Facebook as vriend byvoeg, maar voor ek dit kon doen het ek my skakel verloor.  Ek wonder of hy ooit die kans gehad het om my laaste e-pos oop te maak. 

Aan Myrna en Awie se naastes, groete in innige meegevoel van myself, Keith, Ken en Maureen.  Mag julle troos en berusting kry.  

Mag ons nooit vergeet nie, dit is Afrika die.  Vertrou nie en wees waaksaam.  Sluit die bose uit.

Totsiens Awie.

Gehoor…

MANNE EN VROUE:

‘n Vrou is eers soos ‘n appel, ferm & rond.
Dan soos ‘n peer, sagter en ietwat misvorm.
Dan soos ‘n ui, as jy daarna kyk wil jy huil!

Mans is eers soos eikehout, hard en onbuigbaar.
Dan soos ‘n wilgerlat, slapper en meer hangend.
Dan soos ‘n krismisboom, van wortel af boontoe
dood en balle net vir versiering.

 

 

Aan my (eks) Facebook Vriend

Ek het al ‘n paar keer gedreig om my Facebook profiel te skrap om net elke keer deur my seun gekeer te word.  Daar is soms baie aktiwiteit op my profiel, maar dit is eintlik Die Engelskind wat dit gebruik om teen sy eie  profiel resies te jaag ensomeer.  Ek is heel inskiklik daarmee, solank hy net na my virtuele hondjie omsien.  Die arme diertjie sal andersinds vrek. 

Nou, my Facebook vriend, het jy, wat my heeltemal verkeerd opgesom het, iets op my Funwall gesit wat regtig nie in goeie smaak is of aan my morele waardes voldoen nie.  En my seun, wat al amper man is, maar eintlik ook nog kind is, het dit gesien.   Ek weet dit is veronderstel om humor te wees, maar vir my was dit in uiters swak smaak en glad nie snaaks nie.   Ek is niie ‘n nat lap nie, ek waardeer ‘n stout grap op sy tyd net soveel soos menige ander mens, maar die klas materiaal wil ek nie eens per privaat e-pos ontvang nie.  

Ek het hoë morele standaarde.  Semi-pornografiese materiaal, al sit jy nou watse tandjies daarin en wat se pittige bysrifte daarby, pas nie by my profiel nie.  Ek het nog altyd met groot omsigtigheid vir jou humor aangestuur wat ek gedink het miskien by jou sal aanklank vind.   Doen asseblief dieselfde vir my en respekteer my en die ander mense wat op my profiel rondkrap.  Ek wil nie vir jou rapporteer vir die eksplisiete tipe materiaal wat jy geplaas het nie.  Ek is bly dat ons vriendskap net virtueel is en dat ek jou kan “delete”.   Tot wederom.

Lewende Testament

Bid jou dit aan… iemand na aan jou waarvoor jy baie lief is, is in ‘n koma en word breindood verklaar.  Die dokters reken daar is absoluut geen kans op enige herstel nie en dat dit slegs die masjiene is wat die persoon se liggaam aan die gang hou.  Jy word gevra om toestemming te gee om die masjiene af te sit.  Dink jy dat jy dit sal kan doen?  Ek weet ek sal sukkel om die besluit te neem en al sou ek ja sê, sal ek vir altyd wonder of ‘n wonderwerk nie tog kon gebeur het nie.  Dit is hoekom ek besluit het om ‘n lewende testament te onderteken sodat daardie besluit nooit deur my geliefdes geneem hoef te word nie. 

Die bewoording is die volgende:

Wanneer die tyd aanbreek dat ek nie meer kan deel in besluite oor my eie toekoms nie, moet dié verklaring beskou word as ‘n testament van my wense.

As daar geen redelike vooruitsig is op my herstel van liggaamlike siekte nie of as verswakking verwag word wat my ernstige ellende sal besorg of my onbevoeg sal maak vir ‘n rasionele bestaan, versoek ek om toegelaat te word om te sterf en nie kunsmatig aan die lewe gehou te word nie en dat ek die nodige medikasie sal ontvang wat my vry van pyn en angs sal hou, selfs al sou dit my dood verhaas.

Dat alle lewensbehoudende stelsels soos ventilators, respirators of enige ander gesofistikeerde en moontlik duur mediese tegnieke met groot omsigtigheid gebruik sal word om die lewe te behou in die geval waar daar ‘n redelike kans op herstel bestaan, en nie om die oomblik van dood uit stel nie en sodoende die doodstryd en angs uit te rek waar daar geen kans op herstel bestaan nie.

Het jy so iets en hoe voel jy daaroor?  Sal jy jou bejaarde ouer dit gun om in bogenoemde omstandighede met waardigheid te sterf of sal jy bly hoop ten spyte van sy of haar wense? 

Ek het baie seker gemaak dat my naastes almal weet van my wense.  Ek voel hieroor net so sterk as wat ek oor verassing voel.  Ek verkies dat enige geld wat in my boedel mag wees, eerder na my naasbestaandes moet gaan as om vermors te word op futiele pogings om my kunsmatig aan die lewe te hou terwyl daar min of geen hoop is nie.

Sonder die Silwer Sikspens

Dit is ‘n tragedie van astronomiese proporsie… die feit dat ek nooit van die silwer sikspens geweet het nie! Ek hoop dat ek ten minste een meisie van ‘n lewensbelangrike flater kan red.

Ek het, nadat ek op Adriana se blog een van haar blogvrae gaan naspeur het, agtergekom dat ek nie die volle tradisie by trou gevolg het nie. Ek was so bietjie skaam omdat ek net die klok gehoor lui het en die kat aan die stert beetgehad het. Tot ek bietjie rondgevra het en agtergekom het dat ek beslis nie alleen staan in die war nie!

Ons het almal so ewe tradisioneel altyd gesorg dat ons “something old, something new, something borrowed, something blue” het as ons of iemand na aan ons die dag getrou het. Het jy al ooit gewonder hoekom? Dit is met die uitvindslag, wat ek netnou oor sal gesels, dat ek agtergekom het dat die tradisie nie volledig beoefen is nie en dat dit eindig met “a silver sixpence in her shoe”. En dit is waar my ding lê…

Die “something old” is simbolies van die kontinuïteit van die bruid se verlede en familie. Die “something new” is simbolies van die optimisme en hoop vir die bruid se nuwe lewe wat voorlê. Die “something borrowed” (gewoonlik ‘n item van iemand wat gelukkig getroud is) is veronderstel of van die goeie geluk oor te dra. Die “something blue” simboliseer liefde, nederigheid en vrugbaarheid. Dit is egter daardie sikspens wat my moses is en verduidelik hoekom ek klippe kou by my bankbestuurder, want dit is daardie sikspens in my skoen wat volgens tradisie sou bygedra het tot rykdom en finansiële sekuriteit.

Dus, meisies, sorg dat jy jou silwer sikspens nou al begin soek en om seker te maak dat jy ‘n groter kans op rykdom en gemak het, sit hom in jou linkerskoen. Blykbaar is jou kanse dan sommer nog beter. Ek gaan nou iemand wat troureëlings tref vra of sy geweet het van die sikspens en of sy vir my kan uitvind waar mens daarvan in Suid-Afrika in die hande kan kry. Klaarblyklik is daar spesialiteitswinkels oorsee wat “keepsake” sikspense beskikbaar stel.

Ek is gedoem; dit is te laat vir my. Leer tog die rympie reg vir julle dogters en laat hulle weet waarvoor alles staan – veral die laaste deel:

Something old, Something new,

Something borrow, Something blue,

And a silver sixpence in her shoe.

In die linkerskoen.

Hier is so stukkie wat nog meer van die ou tradisie beskryf:

Silver Sixpence

The sixpence, an English coin first minted in the reign of Edward VI (1551), has been associated with weddings since the reign of Elizabeth I. in those times the Lord of the Manor where the bride lived would often present a sixpence as a wedding gift.

As time passed the tradition changed and it became the custom for the bride’s parent to give the coin as a dowry gift. It was not however until Victorian times that the present day custom evolved to that of giving a silver sixpence as a lucky charm to bring wealth and happiness to the married couple.

“…when the bride is completely ready to make her way from her home, she would take the sixpence from the bag on her garter and place it in her left shoe. She would walk a full circle and at the same time make a wish for her wealth. She would then take the sixpence out of the shoe and replace it in the bag. She must never look back but continue to walk through the door to marry her husband-to-be …”

The custom says that to ensure the couples wealth and happiness the bride should put the coin in her left shoe. In some areas the custom is for the father of the bride to put the sixpence in the shoe, this is probably an amalgamation of the older dowry tradition and the more modern interpretation.

Goed, noudat jy tot hier gelees het…. ek is nie een wat glo in die goed nie, maar ek hou van tradisie en ek wil graag meer weet hoekom ons doen wat ons doen.  Ek wil nou by jou weet…. eerlik…. het jy geweet van die sikspens en het jy die tradisie gevolg?  Gaan kyk gerus na die skakel hierbo by Silver Sixpence na nog meer tradisies soos byvoorbeeld waar die gebruik van die ringe op die kussing vandaan kom. 

Ilana, die post is vir jou… sterkte en voorspoed met jou onderneming!

Net $1.48…maar beslis ‘n begin!

Dit gaan bietjie doller as kop-af… was Bloem toe vir rugby en dit is nie oor tot die papierwerk gedoen is nie…

Ek moes net gou vertel dat my Lemonade Stand uiteindelik bietjie geld gemaak het!  Kan jy dit glo!  Ek het vir my in Januarie 2008 ‘n rekening oopgemaak nadat ek daarvan in die Time Magazine gelees het.  Ek het lankal die skakel uit my ”skakellys” gehaal omdat daar niks gebeur het nie; nou kyk nou!  Ek sal nog die week bietjie weer gaan kyk na my produkaanbevelings en die stalletjie so bietjie mooimaak en al daardie dinge, maar gaan loer intussen gerus daar in!   Ek het die skakel terug gesit in my skakelrolletjie en dit word verteenwoordig deur die knopie wat jy in hierdie possie sien.  Ek het nog net $1.48, maar dit is beslis ‘n begin!

Ek het ook ‘n vriendelike e-possie ontvang van  wat bevestig dat my seepkissie tot hulle skakels toegevoeg is. 

Nou ja, ek het nie The Green Mile weer gekyk nie.  Ek het groen gesien in Bloem.  Dit was ‘n snaakse atmosfeer; so half soos “flat Coke”.  Ek weet nie of dit die Bloemfonteiners is en of dit gaan oor ontevredenheid met die nuwe afrigter of die spansamestelling of die swart wolk oor die ekonomie nie, maar die gees wat ek ken op Nuweland het, was glad nie in Bloem teenwoordig nie.  Ek was ooggetuie van drie voorvalle wat blatant verband hou met rassehaat.  Ek het ook gesien hoe ‘n polisieman ‘n persoon uit ‘n klag uit praat….. en ek het my kop maar net geskud. 

Wag, ‘n berg papierwerk wag….

Mr Jingles & The Green Mile

Ek sien The Green Mile is Saterdagaand op SABC2. Ek het daardie fliek twee keer gekyk. En ek het al twee keer gehuil. My man het gedink dit is vreeslik snaaks dat ek vir ‘n fliek huil. Ek het ook agterna ook so gedink, want ek het fisies gesit en snik. Ek was in my lewe voorheen nog nie so deur ‘n storie geraak nie. Tom Hanks se spel was briljant. Maar die man van die fliek was Michael Duncan. Hy het die rol van John Coffey met soveel passie en oortuiging gespeel, dat hy vir my die res van die rolverdeling oorskadu het.

Daar was twee spesifieke tonele wat my geruk het en die een was waar die muis doodgetrap is en die ander was die teregstelling van Coffey; waar hy vra om nie die swart mus oor sy kop te kry nie omdat hy bang is vir die donker.

In die boek, deur Stephen King, is Coffey as “a huge black man” beskryf en Michael Duncan is groot en grof, ‘n blok van ‘n man. Gewoonlik speel hy die baddies in flieks, maar in The Green Mile het hy sag en sensitief oorgekom. Coffey was (onskuldig) ter dood veroordeel vir verkragting en moord van twee dogtertjies. Hy was eenvoudig; het sy naam geken en nie veel meer nie. Hierdie groot man was bang vir die donker. Hy het egter ‘n gawe gehad – “to take it back”; hy kon mense se siekte “onttrek”. In die fliek het hy dan vir Mr Jingles teruggebring uit die doderyk deur “dit terug te vat” nadat Mr Jingles moedswillig doodgetrap is.

Ek is nou nie van plan om die hele storie hier aan te haal nie. Die wat dit reeds gesien het, sal goed weet waaroor dit gaan en die sensitiewe siele wat hier lees en dit nog nie gesien het nie, moet tog dit oorweeg om dit te kyk. Dit is nie ‘n “mooi” fliek nie. Daar is geen bling nie. Die fliek speel amper 90% van die tyd af in die selle waar die verooldeeldes hulle teregstelling afwag. Die gang tussen die selle waar die ter doodveroordeeldes aangehou was en waar die kamer was waar die vonnis voltrek is, is “the mile” genoem. Die vloerbedekking in die gang was groen. Dit verklaar die titel van die fliek.

Die mense wat deur Coffey gesond gemaak is, het onnatuurlik lank geleef. So ook Mr Jingles; die ou muisie het 64 jaar oud geword…. Die tronkbewaarder (Hanks) het 104 geword… aan die einde van die boek vra hy “We each owe a death, there are no exeptions, I know that, but oh God, sometimes the Green Mile is so long”.

Kyk dit as jy nog nie het nie. Kyk verby die vaal en zoom in op elke karakter en waar hulle inpas. Dit is ‘n briljante emosionele drama. Ek gaan nie dit nou weer kyk nie, want ek gaan wees weg vir werk. As ek by die huis sou wees, sou ek sekerlik weer gekyk het. En seker weer gehuil het. Ek gaan beslis nog die boek koop en die DVD in die hande kry. Vir eendag as ek oud is.

Sy’s ons Granny, 92 en fighting fit!

Sy is klein en regop.  Sy het ylwordende wit haartjies.  Sy het ‘n groot hart.  Sy het duiweltjies in haar oë.  Sy het ‘n oop hand.  Sy het ‘n sagte woordjie en ‘n warm drukkie vir almal.  Sy is lief vir lekker lag.  Sy stap nog gereeld en sy woel en werskaf so veel as sy kans gegee word.  Sy is vandag 92 jaar jonk.  Sy is onse eie Granny. 

Happy Birthday Gran!  Just a few years more and we WILL have that party in the Lord Nelson!