Vir jare al het ek op die horison ‘n kruispad gesien en het ek lankal geweet watter rigting ek sal moet inslaan. Ek het my oog nie op die horison gehou nie en afgedwaal, uitgestel, onnodige tyd vermors en so het te veel dae van my lewe verlore gegaan. Die laaste paar weke het ek doodstil geraak hier Op die Seepkissie terwyl ek gewerk het aan ‘n mank wa se wiele sodat ek die wa deur die laaste drif kon sleep en toe het ek die kruispad storm geloop.
Die eerste treë op die nuwe pad lê vol klippe en ek dit is maar ‘n gesukkel om spoed op te tel. Ek weet egter as die tolgeld eers betaal is, gaan die wa se wiele begin sing. Verby die eerste struikelblokke sien ek blink dae en ‘n pad wat algaande meer gelyk raak. Ek is darem oopkop genoeg om ook te besef dat daar menige struikrower skuil langs daardie pad en dat ek altyd op my hoede sal moet wees om nie blindelings in enige strikke te trap nie.
Snaaks, toe ek uiteindelik met my wa met die beter wiele voor die wegwyser staan en my besluit beslis aangekondig het, het ek skielik nuwe bloed in my are voel bruis. Dit wys; mense wat my ken sien dit en waar ek voorheen gevra is of ek siek is, word ek nou gevra of ek verlief is. Verlief wees is die laaste ding op my agenda, maar as ek dit so lyk, dan beteken dit een ding – die pad na my ou self is toe nie so lank as wat ek gedink het nie.
So ja, ek is terug en gaan my Seepkissie bietjie afstof en weer ‘n slag saamkuier en saamgesels. Daar is nog baie lapwerk aan die mank wa en dit gaan tyd vat, maar die wiele rol – glad.
Kommentaar