Vandag is ek bly dis Vrydag…. dit voel asof ek my oge op Maandag geknip het en “woop” is die week verby. As ek nie so vreeslik koud gekry het in hierdie week nie, sou ek nie eens mooi altyd geweet het dit was aand en dit was môre nie.

Die Engelskind het anderkant die rant gaan kuier en ek was alleen met my eie geselskap en met my brakkie. Heerlik baie ek-tyd gehad. Of was veronderstel, maar dit is so vinnig verby dat ek nie kans gekry het vir veel “ek” nie. Ek sal egter glad nie kla nie… die dividende is op die boeke!

Ek het die week ‘n slag gewens ek kon die lukrake gedagtes wat deur my kop gaan as ek so van een punt na die ander ry, op band vaslê en dit hier kom weergee. Ek dink die grootste klomp nonsens terwyl ek so ry. Een so keer was toe ek so gesit en kyk het na die mooi prentjie wat die sagte voue van Tygerberg Heuwels teen die laag wit wolke en die helderblou lug daarbo maak… en toe begin wonder het hoekom die heuwels se naam met berg eindig as dit net heuwels is. Sien, Tafelberg is ‘n BERG en Papegaaiberg is ‘n BERG. Maar die prentjie was nogsteeds mooi.

Toe ek later die dag op die randtjie by Kraaifontein  se Gateway area staan en wag vir die verkeerslig om groen te raak, het my oë oor die berge in my gesigsveld gevee en het ek gesit en bespiegel oor watter bergpieke dit nou eintlik is waarop die sneeu so wit lê. Ek is het ‘n gevoel dat die wat so erg ver na die een kant toe lê, die berge in die rigting van Ceres kan wees. Die pieke wat regoor my spierwit onder die sneeu gelê het, is sekerlik Du Toit’s Piek. Ek is skuldig daarin dat ek al 20 jaar in die Kaap woon en nie regtig weet watter berg lê waar nie. Al wat ek weet, is dat wanneer ek sneeu op daardie pieke kan sien, dan sukkel ek om my hande en my voete te ontdooi. Dan is dit tyd vir lang warm baddens voor slaaptyd en dan is dit tyd vir my warm beertjie om voor my bed toe te gaan.

So van die warm beertjie gepraat, dit is een van daai sagte beertjiegoed met ‘n warmwatersak in (presies soos die een op die foto). Die ding lê al lank in die spaarkamer op die bed en dit het nog nooit die hond gepla nie. Toe ek die eerste keer die winter die pensie vol warm water maak, was die hond ernstig wantrouig en het vinnig padgegee terwyl ek die ding in my hande gehad het. Hy het wye draaie om dit geloop as ek dit op die bed laat lê het. Ook net vir ‘n paar dae. Nou wag hy net dat ek my rug draai, dan gaan lê hy styf langs die warm beertjie. So lank ek net nie kyk nie.

Dis tyd vir ontdooi en inkruip by die warm beertjie… en slaap tot ek self wakker word. Niks jaag my môre voor die son op nie… en ek is bly om te hoor dat die son wel gaan skyn!  Hopenlik waai die windjie van die see se kant af en nie van die sneeu se kant nie…